Z Marcinem niby się kumpluję, a jednak nie wierzy, że to Weronika kombinuje, tylko Ja. No ma rację, co będę dużo gadał. Ma rację to ja nie wiem czego chcę. Zacząłem się zastanawiać jakby to było z Karoliną. Wygląda na odważną dziewczynę. Dobra, bierzemy się do roboty- rzuciłem zaraz jak tylko wszedłem do siebie. Karolina zdążyła już zrobić kawę. Także od razu wzięliśmy się do pracy. Ona miała kilka pomysłów, które razem zweryfikowaliśmy, a ja zastanawiałem się, który byłoby najkorzystniej wprowadzić w życie. I najłatwiej nanieść zmiany.

Po półtorej godziny czasu nadal nie nanieśliśmy zmian, ale mieliśmy tego ogólny zarys. I wtedy w drzwiach stanęła Weronika, z nogą w gipsie. Julką- chyba. I Marcinem. Czyś Ty chłopie ogłupiał do reszty? Marcin tak zaczął gadkę. No tak, wydało się, że nic nie powiedziałem Weronice. A jak ona miała sobie wrócić, co? Autobusem? Do jasnej niepogody, wszyscy się mnie o coś czepiają. A ja przecież nie jestem niczemu winny. Ze wzrokiem jej koleżanki, wolałem się nie spotykać. My już wczoraj gadaliśmy, więc mi wystarczy.