Podczas drogi Weronika wykonała telefon do swojej przyjaciółki. Julia miała tamta na imię. Jak przypuszczam to była ta, która wczoraj otworzyła mi drzwi. Przynajmniej wiem jak ma na imię. A swoją drogą, to niezła laseczka z niej też była. Ciekawe czy też taka mądra jak Werka. Pogadały coś na temat jakiegoś fitness i złamanej nogi. Później zadzwoniła jeszcze do Marcina, bo sprawy tak szybko się podziały, że zapomniała oznajmić, że przyjedzie do pracy po szpitalu. A Marcin miał jej coś przygotować.

W sumie nie wiem dlaczego, ale Weronika coś mało się do mnie dziś odzywa. O co jej może chodzić. Przecież ją przeprosiłem a dziś nawet z Karoliną nie zagadałem. A że się uśmiechnąłem, no i co z tego każdemu wolno. Zatrzymałem się obok szpitala i chciałem ją wnieść do środka, ale strasznie się zirytowała. Powiedziała, żebym tylko pomógł się jej podtrzymać i ona chce iść sama. Jak tak samo jest z jej mieszkaniem, że ona chce wszystko sama, to jakoś nie wróżę jej szybkiego wykończenia tego jej małego m.