Weronika siedziała w tym gabinecie i szczerze powiedziawszy, jakoś nie bardzo przyszło mi do głowy, żeby jej powiedzieć, że jadę. Zresztą, nikt nie powiedział, masz z nią zakwitnąć na poczekalni, tylko, że mam ją zawieść. Więc jak Karola zadzwoniła to się zebrałem i po prostu wyszedłem. Siedziałem tam nie długo, więc Weronika prędko się nie skapuje że mnie nie ma. Dlatego się nie wahałem, tam ktoś potrzebował konkretnej pomocy a nie takiej, żeby tylko przejść do samochodu.

Bo Weronika potrzebowała mnie jako podpórki, a nie do konkretnej pomocy. Zastanawiam się, czy nie próbuję zagłuszyć swoimi tłumaczeniami tego, co mówi mi, że powinienem zostać w tym szpitalu. Ale chyba mnie to nie interesuje. Jadę do Karoliny. Wsiadłem w samochód i miasto pokonałem chyba w pięć minut. Dobrze, ze policji nigdzie nie było. A tak swoją drogą, to chyba mi się spodobało to, że kobiety mnie kokietują. Muszę być niezły, biorąc pod uwagę ile ich ostatnio jest. Wpadłem do banku i poszedłem prosto do gabinetu Marcina. Tam czekała zapłakana Karolcia.