Od razu jak tylko weszliśmy do szpitala, to stał sobie jakiś lekarz. A Weronika, zanim podejść do rejestracji, to ona dorwała lekarza. I co lepsze okazało się że jest to chirurg. Więc nie musiała już czekać, tylko od razu się nią ten lekarz zajął. Zrobił jej prześwietlenie i powiedział, że za godzinę Weronika będzie wolna. Godzina czasu to strasznie dużo, ale cóż zrobić. W tym czasie, jak ja pomału zacząłem zapuszczać korzenie na tej poczekalni, to zadzwonił mi telefon. Karolina była cała zaryczana.

Dostała konkretną reprymendę od Marcina. Powiedział jej, ze ma sobie załatwić kogoś, kto pomoże jej jakoś z tego wybrnąć. Bo Weronika nie może aktualnie być w pracy. Biedna, pierwsze co, to pomyślała o mnie. Tomeczku bądź za 10 minut. Ja to muszę zrobić, bo inaczej nawet mnie nie wypuszczą. A wiesz jaki jest Marcin. Jak coś powie, to na pewno tak będzie. Tu musiałem się z nią zgodzić. Marcin zawsze dotrzymywał słowa. Karola już nie płacz, ja za 10 maksymalnie 15 minut będę to razem do tego usiądziemy.